SERIES

«The Barrel Organ» για μένα είναι ένας ήχος που έρχεται από μακριά, από δρόμους γεμάτους σκόνη και γέλιο. Στο «The Barrel Organ» θυμάμαι τον άνθρωπο που γύριζε τη μανιβέλα με υπομονή, αφήνοντας τη μουσική
να ξεχυθεί σαν ανάμνηση. Δεν τραγουδούσε μόνο για να κερδίσει το μεροκάματο∙ τραγουδούσε για να κρατήσει ζωντανή μια χαρά απλή, σχεδόν ξεχασμένη. Τα λουλούδια στο όργανο, η φωτογραφία στο κέντρο, η ελληνική
σημαία που κουνούσε ελαφρά στον αέρα, όλα μιλούσαν για αξιοπρέπεια μέσα στην φτώχεια, για ένα «φιλότιμο» που δεν χωρά σε λέξεις. Εκείνος στεκόταν ανάμεσα στο παλιό και το καινούργιο, χαρίζοντας στον δρόμο
κάτι που έμοιαζε με γιορτή. Κι αυτή η γιορτή, ακόμη αν έσβησε, δεν ξεχάστηκε ποτέ.