ESSENTIALS

Το έργο Playtime είναι ένας ύμνος στην παιδική αθωότητα και στη νοσταλγία των πρώτων χρόνων, τότε που η απλότητα γινόταν μαγεία.
Ένα παιδί στέκει μπροστά σε ένα σπίτι που μοιάζει να ανήκει
στη συλλογική μνήμη, λιτό, γεωμετρικό, γαλήνιο. Στο Playtime, το παιχνίδι ξεπερνά την ανεμελιά· γίνεται πράξη ύπαρξης,
αναζήτηση ταυτότητας μέσα από το φως και τη σιωπή. Η μπάλα, σύμβολο
ελευθερίας, αιωρείται σαν φεγγάρι πάνω από τον μικρό ήρωα, ενώνοντας το παρελθόν με το παρόν.
Με καθαρές φόρμες και ήπιες αποχρώσεις, το έργο μετατρέπεται σε στοχασμό πάνω στη μνήμη
και το όνειρο. Μια γλυκιά υπενθύμιση ότι κάποτε, ολόκληρος ο κόσμος χώραγε μέσα στο βλέμμα ενός παιδιού.